บทที่ 81 ได้ดีแล้วก็ต้องรู้จักพอ

บทที่ 81 ได้ดีแล้วก็ต้องรู้จักพอ

กินข้าวเสร็จแล้วหลี่ชีอี้ก็ยังอยู่ต่อ ให้สาวใช้จัดเตรียมชากับขนมหลังอาหาร เว่ยเซี่ยไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว แต่ขนมหลังอาหารก็รับได้ เมื่อครู่นางกับคุณชายรองเว่ยแทบไม่ได้คีบอาหารสักเท่าไร

นาน ๆ ทีจะมีคนกินข้าวเป็นเพื่อน หลี่ชีอี้จึงดีใจมาก พูดคุยอย่างเพลิดเพลินไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้คุณชายรองเว่ยกับเว่ยเซี่ยจะนั่งฟังเงียบ ๆ และแทรกคำพูดบ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่เป็นเขาที่พูด ทว่าเขาก็ตื่นเต้นมากเมื่อนึกถึงนครหลวงเซี่ย

ตั้งแต่อาหารไปจนถึงวิชาความรู้ แล้วต่อด้วยเรื่องเล่นสนุก หลี่ชีอี้มีเรื่องพูดไม่รู้จบ หากเว่ยเซี่ยไม่ง่วงจนฟังต่อไม่ไหว หลี่ชีอี้คงพูดไปจนฟ้าสาง

“ไม่คิดเลยว่าคุณชายแห่งจวนเจ้าเมืองจะพูดมากถึงเพียงนี้”