บทที่ 61 ไม่เห็นตกใจเลยสักนิด

บทที่ 61 ไม่เห็นตกใจเลยสักนิด

พ่อเฒ่าเว่ยกลับยัดเงินตำลึง 100 ตำลึงใส่มือบุตรชาย ตลอดหลายปีมานี้บุตรชายคนที่สี่อยู่ห่างไกลถึงป้อมหน้าประตูเมือง พวกเขาจึงดูแลได้ไม่สะดวก ตั้งแต่สะใภ้ตั้งครรภ์จนคลอด ในฐานะครอบครัวฝ่ายสามี พวกเขาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

พิธีครบเดือนต้องจัดให้ใหญ่โต มิฉะนั้นพวกเขาคงรู้สึกผิดอยู่ในใจจริง ๆ

เว่ยเหล่าซื่อมีน้ำตาคลอเบ้า ในตอนที่เขาแต่งภรรยา เดิมทีคิดจะพาครอบครัวทั้งหมดไปอยู่ที่ป้อมหน้าประตูเมือง แต่ตระกูลเว่ยของพวกเขาอาศัยอยู่ในผิงเฉิงมาหลายชั่วอายุคน จะจากไปได้อย่างไร

แต่บ้านพ่อตามีเพียงอาหลัวเป็นบุตรสาวคนเดียว เขาจะไม่ดูแลพ่อตาก็ไม่ได้ จึงได้แต่ปักหลักอยู่ที่ป้อมหน้าประตูเมือง ว่างเมื่อใดค่อยกลับหมู่บ้านตระกูลเว่ย