บทที่ 22 ในบ้านต้องมีที่นา

บทที่ 22 ในบ้านต้องมีที่นา

สะใภ้ชีหลางกับป้าหานถูกคำพูดเรียบ ๆ ของหลี่ซื่ออุดปาก ทั้งสองนั่งหน้าบึ้งตึง

คนอื่น ๆ ล้วนเป็นสตรี แต่พวกนางไปตลาดที่ตัวเมืองกันตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้ก็เหนื่อยแล้ว ที่บ้านยังมีงานกองพะเนินรอให้ทำ ไม่มีแก่ใจจะพูดจาจู้จี้เหมือนป้าหาน

มีเวลาคุยเล่น นอนงีบสักพักยังจะดีกว่า พอกลับไปแล้วคงไม่มีเวลาได้พัก

เกวียนเทียมวัวกลับมาเงียบสงบ เว่ยเซี่ยจึงเอนซบอ้อมแขนหลี่ซื่อหลับได้สักงีบ หมู่บ้านตระกูลเว่ยอยู่ห่างจากผิงเฉิงมาก เมื่อคืนวานนางพักผ่อนไม่พอจริง ๆ ตอนนี้จึงเหนื่อยอยู่ไม่น้อย

อย่างไรเสียร่างเดิมก็เป็นเพียงเด็กวัย 6 ขวบ เมื่อฐานะทางบ้านมั่นคงขึ้น นางต้องเริ่มบำรุงร่างกายเสียที ผอมแห้งเช่นนี้ไม่ได้