กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 17 ยังมีการค้าอีกอย่างให้ทำ
เห็นเถ้าแก่กับท่านหมอเฒ่าดีใจมาก พี่ใหญ่เว่ยก็รู้ว่าอสรพิษเปลือกหอยเป็นของล้ำค่าจริง ๆ ครั้นหันกลับมาเห็นเว่ยเซี่ยยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์ เขาก็ยื่นมือไปลูบศีรษะน้อย ๆ ของบุตรสาว
สำหรับเขาแล้ว บุตรสาวต่างหากคือสมบัติล้ำค่าที่สุด!
“อสรพิษเปลือกหอยชนิดนี้หาพบได้ยาก ทั้งยังมีราคาสูง โสมอายุร้อยปีชั้นดีของที่นี่ต้นละ 200 ตำลึง ส่วนอสรพิษเปลือกหอยนี้ พวกเราคิดต้นละ 300 ตำลึง”
พอเถ้าแก่พูดจบ พี่ใหญ่เว่ยก็อ้าปากค้างแทบกรามหล่น เขานึกว่าหูตนเองมีปัญหาเสียแล้ว ถึงกับได้ 300 ตำลึงเชียวหรือ นี่มัน 300 ตำลึงเชียวนะ!
นี่...เงินจำนวนนี้พอให้พวกเขากินอยู่ได้นานกว่าสิบปีเสียอีก!