เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 302 ผู้พลีมรรคา: ความวิตกกังวล
“ในยุคเทคโนโลยี ทวยเทพได้ถอนตัวจากเวทีไปแล้ว แต่ในยามที่คุณไม่มีทางไป โปรดเชื่อในพวกเขา” กวนซานทวนประโยคนี้อย่างเงียบ ๆ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ผู้สร้างประโยคนี้ตลอดเวลา
หลังจากมู่เสียนชิงพูดจาตามมารยาทกับผู้รับผิดชอบเสร็จแล้วขึ้นรถ ก็เห็นสายตาของกวนซานจับจ้องตามตัวเองมาโดยตลอด พอตัวเองเดินเข้าไปใกล้ สายตานั้นก็ยิ่งใกล้เข้ามา
มู่เสียนชิงรู้สึกพอใจมาก แต่ก็ไม่ลืมแซว “มองผมทำไม? หรืออยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าทั่วทั้งตัวผมเปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา?”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นครับ” กวนซานตอบตามตรง “มืดแล้ว มองไม่ชัดครับ”
มู่เสียนชิงถึงกับพูดไม่ออก: …นิยายออนไลน์โกหกผมอีกแล้ว ไม่ใช่หรือที่ว่าถ้าสองคนจูบกันบ่อย ๆ อีคิวจะติดต่อกันได้?
ผมมีอีคิวสูงขนาดนี้ ทำไมไม่ติดไปให้กวนซานสักนิดเลย?