เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 297 ผู้พลีมรรคา: เสียงปืน
“ได้” มู่เสียนชิงรับรู้สภาพของตัวเองครู่หนึ่ง ไม่ฝืนทำเป็นเก่ง ตอบตามจริงว่า “ผมกำลังกลัว ไม่สิ มันกำลังกลัว ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะถูกใครบางคนแย่งไป”
ดวงตาของเขาเป็นประกาย “เราใกล้จะถึงจุดหมายแล้ว”
พูดจบ เขามองทางแยกตรงหน้า แล้วชี้ทิศทางอีกครั้ง กวนซานก็ใช้เข็มทิศตรวจสอบเช่นกัน
ครั้งนี้พวกเขาเดินไปไม่ไกลนัก ประมาณไม่กี่ร้อยเมตร ทัศนวิสัยก็เปิดกว้างขึ้นในทันใด ลูกสาลี่ลูกหนึ่งที่ยังดิบอยู่ แต่ถูกฝนกระหน่ำจนหล่นลงมาอย่างไร้ปรานี กลิ้งมาที่เท้าของพวกเขา
เมื่อมองตามทิศทางของลูกสาลี่ ป่าสาลี่ผืนใหญ่ก็ปรากฏเข้าสู่สายตาของทั้งสอง
ภายใต้การทำลายของลมฝน กิ่งอ่อนส่วนใหญ่หักไปแล้ว ผลไม้ที่เคยหนักอึ้งอยู่บนต้น ก็กลายเป็นของรางวัลสงครามที่ลมฝนช่วงชิงมา