เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ตะเกียงหล่อเลี้ยงวิญญาณ: ร่ำไห้หน้าหลุมศพ
มู่เสียนชิงจูงหมาตัวเล็กเดินลงบันไดต่อ ก้าวเท้ากลับไปเป็นจังหวะเดิม “ก็ไม่เลวนะ หมาตัวเล็กน่ารักดี”
หลินเว่ยตบก้นหมาตัวใหญ่ให้กลับไปที่รังของมัน “การทำให้คุณมีความสุขเป็นเกียรติของมันครับ”
มู่เสียนชิงยิ้มให้ ปลดสายจูง แล้วส่งหมาตัวเล็กกลับเข้าไปในรังด้วย
เห็นหมาตัวเล็กเอาหัวถูมือตัวเองอย่างอาลัยอาวรณ์ มู่เสียนชิงก็ถามขึ้นลอย ๆ “เมื่อกี้คุณกำลังเล่นกับหมาเหรอ”
หลินเว่ยลูบหูอย่างเก้อเขิน “ครับ อู้งานตอนเวลางานน่ะ”
มู่เสียนชิงหัวเราะเบา ๆ “วางใจเถอะ ผมไม่ฟ้องหรอก”
หลินเว่ยหัวเราะตาม กำลังจะถามว่าเที่ยงวันนี้พวกเขาจะกินข้าวหรือไม่ ก็ได้ยินมู่เสียนชิงพูดต่อ “คลุกคลีกับสัตว์มากเข้า คุณยังได้ภาษาต่างประเทศเพิ่มมาอีกภาษาหนึ่งด้วยหรือ”
ภาษาต่างประเทศที่ว่านี้หมายถึงอะไร ไม่ต้องพูดก็เข้าใจ