เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ทาสหยกทอง: ร่วมเตียง
กวนซานลุกขึ้น สายตามองไปที่กล่องข้างมือมู่เสียนชิง “ซุปไก่พอดีเลย”
มู่เสียนชิงเดินเข้ามาในลานบ้าน “งั้นเวลาที่ผมมาก็พอดีเหมือนกัน”
ทุกอย่างพอดีไปหมด
มู่เสียนชิงต้องวางกล่องก่อน เขามาพักที่บ้านกวนซานหลายครั้งแล้ว บ้านกวนซานก็ไม่ใช่ปราสาทลึกลับ จึงไม่มีทางที่จะหาทางไม่เจอ
แต่ทว่ามู่เสียนชิงกลับพูดว่า “ช่างกวนพาผมไปที่ห้องเพื่อวางกระเป๋าเดินทางหน่อยสิ!”
กวนซานยังยืนอยู่ข้างเตาเล็ก แค่ประโยคเดียวของมู่เสียนชิงก็ทำให้เขาแข็งค้างเป็นรูปปั้น
ซุปไก่ส่งเสียงกุกกัก ระลอกความร้อนพัดโชยเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า
ทั้งที่พัดไปไม่ถึงกวนซาน แต่กลับทำให้กวนซานมีเหงื่อออก
สายตาของมู่เสียนชิงไล่ผ่านหมัดที่กวนซานกำแน่นแล้วคลายออกโดยไม่รู้ตัว ผ่านท่อนแขนที่เกร็งจนกล้ามเนื้อปูด ก่อนจะหยุดลงบนใบหน้าของกวนซาน