เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 ใบหน้าในกระจก: รั้งไว้
เชิ่นม่านเห็นมู่เสียนชิงยืนล้ำหน้ากวนซานอยู่ครึ่งก้าว บนใบหน้าที่เหี่ยวเฉาก็มีรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “จับตาดูกันขนาดนี้ อาสะใภ้ฉันไม่กินคนหรอก”
มู่เสียนชิงดึงเก้าอี้มาสองตัว ฉุดกวนซานให้นั่งลง “เขาไม่ค่อยพูด ผมกลัวเขาจะทำให้คุณน้าโมโห”
เชิ่นม่านถามอย่างอยากรู้ “โอ้? เขาจะทำให้ฉันโมโหได้ยังไง?”
มู่เสียนชิงนึกถึงคำพูดของกวนซานเมื่อคืนก็ยิ้มตาม “ถามขอค่าจ้างจากคุณน้าไง”
เชิ่นม่านชี้ลมไปทางมู่เสียนชิง “ฉันดูออกแล้ว ไม่ใช่เขาอยากได้ แต่เป็นคุณกลัวฉันให้น้อยไปต่างหาก”
มู่เสียนชิงยิ้มอย่างว่าง่าย “ผมไม่เคยคิดกับคุณน้าแบบนั้นเลยนะ”
“พอเถอะ พี่เค่อบอกตั้งนานแล้วว่าคุณเอนไปทางคนนอก” เชิ่นม่านผลักบัตรในมือไปตรงหน้ากวนซาน รอยยิ้มหุบลง น้ำเสียงจริงใจ “รบกวนคุณเป็นห่วงเรื่องในบ้านของฉัน ขอบคุณที่คุณมอบศักดิ์ศรีและความสงบสุขครั้งสุดท้ายให้เขา บุญคุณนี้ ฉันเชิ่นม่านจะจดจำไว้ตลอดไป”