กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 ละทิ้งเทพเจ้า: เพื่อน
แผนที่แคว้นเยียนของมู่เสียนชิงนี่สั้นเสียจริง!
แค่ซดน้ำขิงอึกสองอึก ก็ถึงตอนที่แผนที่คลี่จนสุดเห็นกริช
รสเผ็ดเฉพาะตัวของขิงยังวนอยู่ในปาก ฝนที่โปรยปรายมาหลายชั่วโมงก็ยังไม่ทีท่าจะหยุด
กวนซานจับชามน้ำขิงที่ร้อนจนเกือบจับไม่ติด เอ่ยขึ้นพร้อมเสียงฝน “ผมได้อัญเชิญวิญญาณภูผามาแล้ว”
ซดน้ำขิงคำหนึ่ง พูดสองสามประโยค ไม่รู้ตัวชามน้ำขิงก็หมดก้น เรื่องของคืนนี้ก็เล่าจบทั้งหมด
กวนซานวางชามเปล่าลงอย่างโล่งอก ลมหายใจยังพาความเผ็ดของขิงออกมาด้วย “พรุ่งนี้ผมจะไปบ้านหย่งปินดูสักหน่อย”
ถ้าดูบ้านหย่งปินเสร็จแล้วยังมีเวลา ก็จะเข้าป่าไผ่อีกสักรอบ
มู่เสียนชิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ มือยกขึ้น ของหนึ่งกล่องก็ถูกดันไปตรงหน้ากวนซานอีกครั้ง