เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 เฉียดฉิวชี้เป็นชี้ตาย
เซียวมู่หยางและกู้สิงเดินทอดน่องอยู่ในป่าทึบ ยามนี้พวกเขายังมิได้ตระหนักว่าตนเองกำลังถูกผู้ใดสะกดรอยตามอยู่ ด้วยเพราะที่นี่คือผืนป่าอันรกชัฏ การจะมีกลิ่นอายผิดแผกแปลกปลอมอยู่บ้างย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา
ครั้นเดินต่อไปได้อีกครู่หนึ่ง เซียวมู่หยางพลันชะงักฝีเท้าลง ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางประการ
“เจ้าสังเกตเห็นหรือไม่” เซียวมู่หยางหันศีรษะไปมองกู้สิงพลางเอ่ยถาม
“สังเกตเห็นอันใด” กู้สิงเอ่ยด้วยสีหน้าฉงน
“บอกได้ยากนัก แต่ข้ากลับรู้สึกไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง ราวกับในเงามืดมีผู้คนกำลังจับจ้องพวกเราอยู่” เซียวมู่หยางเอ่ยเสียงต่ำ ประสาทสัมผัสรับรู้ของเขามักเหนือล้ำกว่าผู้อื่นเสมอมา ทว่าครานี้กลับแตกต่างจากยามปกติ สัมผัสของเขาคลุมเครืออย่างยิ่ง ทำให้เขามิอาจแน่ใจได้เต็มที่
กู้สิงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “บางทีอาจเป็นสัตว์อสูรกระมัง”