เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 ค่ายกลฝึกฝน
หลังจากเซียวมู่หยางเดินออกจากลานเรือนไปแล้ว เซวียหว่านเอ๋อร์ก็ก้าวเท้าเข้ามาภายในลานเรือน นางมองไปยังอวิ๋นหลุนแล้วเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ว่า “ท่านครูกล่าวอันใดกับเขาหรือ?”
“นับจากนี้เป็นต้นไป เขาคือศิษย์น้องของเจ้าแล้ว” อวิ๋นหลุนหันมามองเซวียหว่านเอ๋อร์แล้วเอ่ยพลางยิ้ม ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเบิกบานดุจบุปผา
สีหน้าของเซวียหว่านเอ๋อร์ชะงักค้างไปครู่หนึ่ง เดิมทีเซียวมู่หยางก็เป็นศิษย์น้องของนางอยู่แล้ว ทว่าท่านครูกลับเอ่ยย้ำอีกครั้งหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าความหมายของคำว่าศิษย์น้องในครานี้หาใช่ดังเช่นก่อนหน้าไม่…
“ท่านครู ท่านรับเขาเป็นศิษย์แล้วหรือ?” เซวียหว่านเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความตกตะลึง
“อืม ภายภาคหน้าในสถาบันศึกษาจงคอยดูแลช่วยเหลือเขาให้มาก อย่าปล่อยให้เขาถูกผู้ใดรังแกเล่า” อวิ๋นหลุนเหลือบมองเซวียหว่านเอ๋อร์แวบหนึ่ง จากนั้นก็เอนกายลงนอนบนเก้าอี้ไท่ซือดังเดิม พลางอาบแดดอย่างสำราญใจไร้กังวล
ร่างของเซวียหว่านเอ๋อร์ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ สีหน้าดูสับสนวุ่นวายเล็กน้อย วันนี้ท่านครูเรียกตัวเขามา ที่แท้ก็เพื่อจะรับเป็นศิษย์ดอกหรือ?
คราก่อนเป็นตัวนางเองที่บากหน้าไปขอพบอวิ๋นหลุนก่อน อวิ๋นหลุนจึงยอมรับนางเป็นศิษย์ เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับสิ่งที่เซียวมู่หยางได้รับ ความแตกต่างนี้ช่าง…
…………