เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ให้เขาผ่าน
กาลเวลาค่อย ๆ ผันผ่านไปทีละน้อย มีผู้ผ่านเข้าสู่การทดสอบรอบสุดท้ายทั้งหมดหนึ่งร้อยคน เพียงชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็มีผู้ขึ้นไปแสดงความสามารถบนแท่นประลองเกินกว่าครึ่งแล้ว ทว่าผู้ที่ได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสกลับมีเพียงสามสิบกว่าคนเท่านั้น และมีอีกสิบกว่าคนที่เข้าสู่พื้นที่รอพิจารณา
การเข้าสู่พื้นที่รอพิจารณา ย่อมไม่ต่างอะไรกับการยืนอยู่บนขอบเหวแห่งการตกรอบ อาจสูญเสียสิทธิ์ในการประลองได้ทุกเมื่อ
“หลินจื่อหาน” ยามนี้ผู้คุมสอบวัยกลางคนเอ่ยเรียกชื่อหนึ่งออกมา
พลันเห็นร่างของหญิงสาววัยแรกรุ่นนางหนึ่งก้าวเดินออกมาจากมุมหนึ่งของฝูงชน ก่อนจะย่างเท้าขึ้นสู่แท่นประลองอย่างเชื่องช้า นางก็คือหลินจื่อหานนั่นเอง
เซียวมู่หยางมองร่างอันแสนคุ้นเคยยิ่งนั้น ทว่าในแววตากลับไร้ซึ่งความกระเพื่อมไหวใด ๆ เขามองทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว ต่างคนต่างมีปณิธานเป็นของตนเอง ทุกคนย่อมมีสิ่งที่ตนปรารถนาจะไขว่คว้า เขาไม่มีสิทธิ์อันใดไปเรียกร้องจากผู้อื่น
หลินจื่อหานได้เลือกเส้นทางของนางเองแล้ว หนทางในวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ย่อมไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเขา
บนที่นั่งผู้อาวุโส เย่เฉินเองก็มองดูหลินจื่อหานด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดียวกัน ราวกับกำลังมองเพียงคนแปลกหน้าผู้หนึ่ง ทำให้ผู้คนมิอาจหยั่งรู้ความคิดในใจของเขาได้เลย