เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 ความเกรียงไกรแห่งอานุภาพกระบี่
เซียวมู่หยางยืนตระหง่านอย่างทะนงตนอยู่กลางแท่นประลอง เส้นผมยาวพลิ้วไหวไปตามสายลม ยามนี้ตัวเขาดุจคมอาวุธเผยประกาย เปี่ยมด้วยความฮึกเหิมองอาจยิ่งนัก
สายตาของผู้คนจับจ้องไปยังเงาร่างเด็กหนุ่มอาภรณ์ขาวสายนั้น ประหนึ่งสามารถสัมผัสได้ถึงความหยิ่งทะนงสายหนึ่งจากตัวเขา หนึ่งหมัดสยบศัตรู ราวกับว่า กำลังพิสูจน์สิ่งใดอยู่
สีหน้าของฟางเจิ้งดูขึงขังไม่น่ามองอยู่บ้าง นี่กำลังยั่วยุเขาอยู่หรือ?
“คนถัดไป!” ฟางเจิ้งเอ่ยปากขึ้นทันที ไม่เปิดโอกาสให้เซียวมู่หยางได้พักหายใจแม้แต่น้อย
สิ้นเสียงนั้น พลันปรากฏเงาร่างอีกสายหนึ่งก้าวเท้าเดินออกมา เป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงผู้หนึ่ง อายุราวสิบหกปี ระดับหลอมกายาขั้นเก้าระดับตื่นรู้ ได้ควบแน่นดวงจิตแห่งชีวิตขึ้นมาแล้ว
“ขอเรียนถามว่าสามารถใช้อาวุธในการต่อสู้ได้หรือไม่?” ชายหนุ่มผอมสูงหันไปมองฟางเจิ้งแล้วเอ่ยถาม
“ได้”
ฟางเจิ้งพยักหน้าตอบ แม้ผู้อาวุโสของสถาบันศึกษาจะเคยเอ่ยไว้ว่า ในการสอบคัดเลือกโดยทั่วไปไม่อนุญาตให้ใช้อาวุธ เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตาย ทว่ามิได้มีคำสั่งห้ามไว้เป็นลายลักษณ์อักษร เช่นนั้นการใช้อาวุธก็ไม่น่าจะมีปัญหาใหญ่โตอันใด ถอยมาคิดอีกก้าว ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ทางฝั่งเย่เฉินก็ย่อมช่วยเจรจาไกล่เกลี่ยให้