เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ฟูจื่อกับชายชรา
บนเทือกเขาอันสูงเสียดฟ้า ยามนั้นมีร่างงดงามสองสายกำลังเดินเยื้องย่างไปข้างหน้า ราวกับเป็นภาพทิวทัศน์อันงดงามชวนมอง ทว่าน่าเสียดายที่แห่งนี้ห่างไกลผู้คน จึงไม่มีผู้ใดมีวาสนาได้ยลโฉม
ร่างทั้งสองนั้นก็คือฮวาเฉี่ยนอวี่และฉิงเอ๋อร์นั่นเอง
แม้ทั้งสองจะมีเรือนร่างบอบบาง ทว่าท่วงท่าก้าวเดินกลับเบาสบายและรวดเร็วยิ่งนัก ความเร็วในการเดินถึงกับเหนือกว่าคนทั่วไปหลายเท่า ระหว่างที่ก้าวเดิน กลางอากาศพลันอบอวลไปด้วยสายลมหอมอ่อน ๆ ชวนให้สดชื่นซาบซ่านถึงจิตใจ
“คุณหนู หากเขายังไม่ยอมพบอีกเล่า เช่นนั้นจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ?” ฉิงเอ๋อร์มองฮวาเฉี่ยนอวี่ด้วยแววตาเป็นกังวลพลางเอ่ยถาม
“เรื่องใดมิควรเกินสามครา หากครั้งนี้ยังมิอาจสำเร็จ ภายหน้าก็จงล้มเลิกความคิดนี้เสียเถิด” ฮวาเฉี่ยนอวี่เอ่ยเสียงแผ่ว น้ำเสียงแฝงความจนใจอยู่หลายส่วน
มิช้านานนัก ทั้งสองก็ขึ้นมาถึงบนภูเขา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือกระท่อมหญ้าหลังหนึ่ง บนพื้นด้านนอกปกคลุมไปด้วยใบไม้ร่วงเต็มไปหมด พลันเห็นสตรีรูปร่างสูงโปร่งนางหนึ่งกำลังกวาดใบไม้ร่วงอยู่
“เป็นนางอีกแล้ว” เมื่อฉิงเอ๋อร์เห็นสตรีกวาดใบไม้ผู้นั้น สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ ราวกับมีความแค้นต่อกันมาอย่างไรอย่างนั้น
ก่อนหน้านี้พวกนางขึ้นมาแล้วถึงสองครั้ง ทุกครั้งล้วนถูกนางขับไล่ลงเขาไป ย่อมบังเกิดความแค้นเคืองในใจเป็นธรรมดา