กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 481 เที่ยวเล่น
เสิ่นฉางซานพยักหน้า “วางใจเถิด พ่อรู้จักขอบเขต”
แล้วขอบเขตที่ว่าช่วยได้เท่ากำลังนั้นมีแค่ไหนกัน?
ก็คงเป็นการให้ยืมเงินเล็กน้อยกระมัง ส่วนเรื่องอื่นก็ต้องขออภัยที่เขาช่วยไม่ได้
เสิ่นฉีอันเห็นว่าเสิ่นฉางซานรู้อยู่แก่ใจแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ “ท่านพ่อ เช่นนั้นข้าขอตัวไปอ่านหนังสือก่อน”
มองเขาเดินจากไปแล้ว เสิ่นฉางซานก็ส่ายหน้า เด็กคนนี้กลับบ้านมาแล้วยังไม่รู้จักพักหายใจบ้างเลย
คืนนั้นเสิ่นหลีนั่งฝึกคัดอักษรอยู่ในห้องหนังสือ ไม่นานนักก็มีเสียงคุ้นเคยดังมาจากนอกหน้าต่าง
“ท่านอ๋อง หากแต่งงานกันแล้ว ท่านจะยังชอบเข้าทางหน้าต่างอยู่หรือไม่?”