กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 470 มีพรสวรรค์ไม่น้อย
หลังจัดการงานในมือเสร็จ เผยอวี้ก็หยิบเข็มปักขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้ไม่ได้เงอะงะเหมือนช่วงเริ่มเรียนแล้ว เขาไม่ได้ลงมือปักบนผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวทันที แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาปักก่อน
เสิ่นหลีขยับเข้าไปดู “อาอวี้…เจ้าเป็ดแมนดารินปักได้ดีทีเดียว”
มือเผยอวี้ชะงัก เงยหน้าขึ้นแล้วพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยว่า “อาหลี ข้าบอกว่าเป็นนกอินทรี เจ้าดูไม่ออกหรือ?”
เสิ่นหลีคิดในใจ: จะบอกว่าข้าตาถั่วก็คงไม่ใช่ ข้ามองไม่ออกจริง ๆ
“ไม่อย่างนั้น เจ้าเลิกปักเถอะ!”
เผยอวี้ยกคิ้ว “ทำไมต้องเลิกปัก? เรื่องที่ข้าเผยอวี้ตั้งใจทำ ไม่เคยยอมแพ้ง่าย ๆ เช่นนี้”
“ได้ ท่านปักต่อเถิด”