กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 463 พระราชทานรางวัล ป้ายทองเว้นโทษประหาร
“ได้ ๆ ๆ แม่ไม่พูดแล้ว”
หลินชุ่ยชุ่ยจับมือลูกสาว นึกว่าอีกไม่นานนางก็จะแต่งออกไป ปลายจมูกพลันแสบขึ้นมา กลัวทุกคนจะสังเกตเห็นจึงได้แต่เปลี่ยนเรื่องคุย
“อาหลี ช่วงก่อนพี่สามของเจ้ากลับมา แล้วยังตามไปถึงเมืองหลวงด้วย ต่อมาแม่บอกว่าจะหาหญิงสาวให้เขาดูตัว เขาก็ออกเดินทางไปอีกแล้ว”
“ท่านแม่ พี่สามอยู่เป็นอย่างไรบ้าง?”
ก่อนเขาออกเดินทาง นางยัดตั๋วเงินให้เขาไปไม่น้อย ไม่รู้ว่าเขาเอาติดตัวไปหรือเปล่า
พอพูดถึงเรื่องนี้ มุมปากของหลินชุ่ยชุ่ยกับเสิ่นฉางซานก็กระตุก “พวกเขานั่งรถม้าผุพังไปเมืองหลวง เสื้อผ้าที่ใส่ก็ขาดรุ่งริ่ง หากไม่เห็นว่าสภาพจิตใจยังดีอยู่ แม่คงไม่อยากปล่อยเขาออกไปเที่ยวเล่นหรอก”