กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 461 ขากลับ
“ได้ เช่นนั้นก็มีแค่คนเดียว”
โม่ชิงที่เพิ่งกลับมาบังเอิญได้ยินบทสนทนาหวานเลี่ยนของทั้งคู่ จึงอดหดคอไม่ได้
เผยอวี้ยกคิ้วมองเขา “อย่างไร อิจฉาหรือหึงหวง?”
โม่ชิงยืดคอเถียง “ใครอิจฉากัน ข้าไม่แต่งงานหรอก อีกอย่าง เหวินหลานนังหนูคนนั้น...”
“เรื่องเจ้าแต่งงานไปเกี่ยวอะไรกับเหวินหลาน?”
“ข้า...”
ใช่สิ เรื่องของเขาเกี่ยวอะไรกับเหวินหลานด้วย?
เขาไม่ได้มองเหวินหลานเป็นน้องสาวมาตลอดหรอกหรือ?
“ไม่เกี่ยวกัน ข้าหมายถึงต่อไปข้าจะหาสามีดี ๆ ให้เหวินหลานต่างหาก”