กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 407 เราจะพระราชทานสมรสให้เจ้า
จี้ลิ่วทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ข้าถามหน่อย เจ้าจำเป็นต้องเอาเรื่องขนาดนี้เลยหรือ?”
เวินซานกล่าว “ก็แค่พูดแทงใจเจ้าเอง จำเป็นต้องขนาดนี้เลยหรือ?”
เสิ่นหย่วนโจวถูกพวกเขาซ้ำเติมอีกสองประโยค จึงดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่กลับถูกทั้งคู่กดเอาไว้พร้อมกัน ขาทั้งสองข้างกระดิกไปมาไม่หยุด
“พอแล้ว ๆ พวกเราไม่พูดแล้ว เจ้าอยู่นิ่ง ๆ เถอะ”
เวินซานเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “พวกเจ้าสองคนหยุดเล่นกันได้แล้ว ไม่เห็นหรือว่าบ่าวในบ้านเจ้าเอาแต่มองพวกเราเหมือนคนโง่?”
เสิ่นหย่วนโจว “……”
จี้ลิ่ว “……”
บ่าวชายที่รับผิดชอบทำความสะอาดเรือนของเสิ่นหย่วนโจวยืนอยู่ตรงมุมสวนมานานแล้ว เอาแต่ก้มหน้ามองมดบนพื้น