กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 เรียบร้อยแล้ว
เสิ่นหลีกับเผยอวี้อยู่ที่สระบัวบนเขาด้านหลังครึ่งชั่วยาม แล้วใช้เวลาอีกครึ่งชั่วยามเดินลงเขา ที่จริงถ้าทั้งสองอยากลงเขา ก็ใช้เวลาเพียงจิบชาก็ถึงตีนเขาแล้ว
เพียงแต่วันนี้ตั้งใจมาเดินเขา ย่อมต้องใช้เท้าเดินอยู่แล้ว อีกอย่าง ระยะทางแค่นี้ไม่ทำให้พวกเขาเหนื่อยเท่าไร
ตอนกลับมาที่ตีนเขาเพื่อไปเอาม้าในคอก ก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาสองคู่จับจ้องมาจากด้านหลัง จะว่าชัดเจนก็ไม่เชิง จะว่าแอบซ่อนก็ไม่เชิง
ทั้งสองสบตากัน พลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในศาลาพักบนไหล่เขาเมื่อครู่
พวกเขาขึ้นม้าอย่างไม่แสดงพิรุธ แล้วควบออกไป ไม่นานก็สลัดคนที่อยู่ด้านหลังจนหลุด