กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 394 วัดกลางเขา
“คุณหนู ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่!”
น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลรินจากหางตาของไป๋อวี่เวย ในใจยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หากนางก้าวไปอีกเพียงก้าวเดียว เท้าคงบาดเจ็บแน่
“ข้าไม่เป็นไร” นางลุกขึ้นโดยมีสาวใช้ช่วยประคอง แล้วหันไปมององครักษ์สองคนที่อยู่ข้าง ๆ “พวกเจ้าสองคนไปเฝ้าอยู่ตรงเชิงเขาเดี๋ยวนี้ พอพวกเขาลงเขาแล้วก็ตามไป ข้าต้องรู้ว่าพวกเขาเป็นคนจากตระกูลไหน”
“ขอรับ คุณหนู”
ในอำเภอชิงซีแห่งนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้าไม่ไว้หน้าตระกูลไป๋ถึงเพียงนี้
เสิ่นหลีกับเผยอวี้ไม่ได้เก็บเรื่องแทรกเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นมาใส่ใจ ยังคงเดินขึ้นเขาต่อไป