กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 กะทันหัน
“อาหลีว่าอย่างไร?”
เสิ่นฉีอันมองเรือนที่ตนอยู่มานานกว่าสองปี ทำเลที่นี่ไม่เลว หากขายตอนนี้ก็ไม่ขาดทุน
“อาหลีบอกให้เจ้าจัดการเรื่องที่เหลือให้เรียบร้อย”
เสิ่นฉีอันพยักหน้า “เรือนนี้ไม่ขาย เอาไปฝากนายหน้าขายคนไว้ ให้เช่าแก่ผู้ศึกษาเล่าเรียนที่ต้องการ เก็บเงินสักหน่อยทุกเดือน”
“ได้”
เสิ่นฉางซานไม่มีความเห็นอะไร ตอนนี้ครอบครัวไม่ขาดเงิน ไม่จำเป็นต้องขายเรือนให้ได้
“หยางฟาน ไปเก็บข้าวของในห้องหนังสือของข้า พรุ่งนี้เอากลับไปให้หมด”
“ขอรับ คุณชาย”
เผยอวี้กลับถึงเรือนบนถนนชุนฮุย เดินเข้าไปได้ไม่นานก็เห็นหีบไม้แดงหลายสิบใบวางอยู่ในลาน