กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 เทศกาลหยวนเซียว
“ได้ พี่ไปเป็นเพื่อนเจ้า”
“ขอบคุณพี่ใหญ่”
ซูจื่อฮุ่ยดีใจมาก แม้แต่ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าก็ลดลงไปบ้าง ปีนี้กลับเมืองหลวงไปฉลองปีใหม่ไม่สนุกเลย นางไม่อยากกลับไปอีกแล้ว
นางไม่ได้คาดหวังว่าเสิ่นหลีจะอยู่ที่นี่ แต่ถ้าบังเอิญได้เจอกันขึ้นมาล่ะ?
ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแมวตาบอดจะจับหนูตายได้จริง ๆ
ทั้งสองเดินเข้าไป พอเข้าไปก็มีสาวรับใช้คนหนึ่งเข้ามาต้อนรับ ยังไม่ทันเอ่ยปาก ซูจื่อฮุ่ยก็ถามขึ้นก่อน “เถ้าแก่ของพวกเจ้าอยู่หรือไม่?”
รอยยิ้มบนใบหน้าสาวรับใช้ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย นางถามอย่างนอบน้อมว่า “ท่านลูกค้ารู้จักเถ้าแก่ของพวกเราหรือเจ้าคะ?”