กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 283 สับสน
ขณะที่เซี่ยอวิ๋นเช่อกำลังเวทนาตัวเอง โม่ชิงก็ถือชามเกี๊ยวผลักประตูเดินเข้ามา
“ท่านอ๋องเป็นอะไรไป?”
เซี่ยอวิ๋นเช่อเงยหน้า ดวงตาสว่างขึ้นเล็กน้อย “หมอเทวดาโม่ ท่านมาแล้ว บาดแผลของข้าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดถึงจะหาย?”
โม่ชิงวางเกี๊ยวลงบนม้านั่งเตี้ยตรงหน้าเขา “แผลภายนอกยังต้องใช้เวลา อีกอย่างที่สำคัญที่สุดคือแผลภายใน แถมยังบาดเจ็บถึงเส้นชีพจรหัวใจ อย่างน้อยต้องพักฟื้นครึ่งปีจึงจะใช้วรยุทธ์ได้”
“หา ต้องนานขนาดนั้นเชียวหรือ!”
พูดจบสายตาก็เหลือบไปเห็นเกี๊ยวในชาม น้ำเสียงอาหารที่เขากินมาตลอดสองวันนี้ล้วนจืดชืด พอเห็นเกี๊ยวเข้า น้ำลายก็อดไหลไม่ได้