กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 263 จากลา ออกเดินทาง
ประโยคแรกปลอบเสิ่นโม่ฉือ ส่วนประโยคหลังเป็นคำสัญญาที่ให้ไว้กับครอบครัว
เสียงกีบม้าค่อย ๆ ห่างออกไปจนมองไม่เห็นเงาร่างแล้ว ขอบตาของสวีเถาฮวากับหลินชุ่ยชุ่ยแดงก่ำ เสิ่นฉางซานอุ้มหลานชายคนโตที่กำลังสะอื้น
เสิ่นหลีถอนหายใจ “ท่านพ่อท่านแม่ พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราเข้าไปข้างในกันเถิด ข้างนอกลมแรง”
“ได้”
เมื่อเสิ่นจิ้งหย่วนจากไป และเสิ่นหย่วนโจวถือกระบี่ท่องยุทธภพ ส่วนเสิ่นฉีอันอยู่ที่สำนักศึกษา บ้านก็พลันเงียบเหงาลง
เสิ่นหลีเองก็สังเกตเห็น นางหาเวลามาอยู่กับครอบครัว นอกจากต้องออกไปข้างนอกเมื่อจำเป็น เวลาส่วนใหญ่ก็อยู่บ้าน เรื่องนี้ทำให้เผยอวี้กลัดกลุ้มไม่น้อย