กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 โสมพันปี
โม่ชิงถึงกับพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าเผยอวี้วาดภาพเหมือนของนางแล้วเก็บไว้ในห้องหนังสือ ว่างเมื่อไรก็หยิบออกมาดูอยู่บ้าง ครั้งหนึ่งตอนเขาเข้าไปก็เห็นเข้าพอดี
จุ๊ ๆ สีหน้าของเผยอวี้ตอนนั้นช่างหาได้ยากจริง ๆ
แต่พอมาอยู่ในปากแม่นาง กลับกลายเป็นว่าพวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน
พอลองคิดดูให้ดี พวกเขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรมากมายจริง ๆ นั่นแหละ!
ไม่สิ ไม่สิ เขาถูกนางพาออกนอกเรื่องแล้ว!
“แม่นางเสิ่น อย่าเพิ่งรีบไปเลย พวกเราไม่ได้พบกันมานาน มานั่งรำลึกความหลังกันสักหน่อย”
เสิ่นหลีมองห่อผ้าในมือ คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หันกลับไปนั่งลง