กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 190 เก้าอี้โยกและพิธียกคานเอก
“ย่อมทำได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลานานสักหน่อย”
“ไม่เป็นไร ขอแค่ทำได้ก็พอ”
ไว้ปลูกไม้ผลสักต้นในลานบ้าน แล้วปลูกดอกไม้ใบหญ้าสวย ๆ ไว้ด้วย ยามว่างก็เอนกายพักผ่อนบนเก้าอี้โยก แค่คิดถึงภาพนั้นก็รู้สึกว่างดงามไม่น้อย
“แม่นาง เก้าอี้ตัวนี้…เรียกว่าอะไรหรือ?”
“เก้าอี้โยก”
“แม่นาง ข้าไม่คิดเงินค่าเก้าอี้โยกตัวนี้ ทำให้ฟรีก็ได้ แต่แม่นางช่วยเสนอราคาขายสิทธิ์ให้ข้าได้หรือไม่? ต่อไปจะได้นำไปวางขายในร้าน”
เดิมทีเสิ่นหลีคิดว่าเขาจะพูดว่า ทำให้ฟรีโดยแลกกับสิทธิ์ใช้แบบนี้ ไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมจ่ายเงินซื้อด้วย
“ร้านนี้เป็นของท่านหรือ?”