กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 161 ค่ายผานซาน 2
มุมปากเสิ่นฉางซานกระตุก “ใครเป็นคนคิด…วิธีดี ๆ แบบนี้?”
หลินเฟิงเกาศีรษะอย่างกระดากอาย “ท่านอาเขย พวกเขาสองคนหนวกหูเกินไป แล้วก็ไม่มีอย่างอื่นให้ใช้ ข้าเลยถอดถุงเท้าออกมาเสียเลย”
สายตาทุกคนจับจ้องมาที่เขา ทำให้หลินเฟิงที่เป็นชายหนุ่มรู้สึกเขินอายมาก คอตลอดจนใบหน้าแดงก่ำ
เสิ่นหลีมองโจรสองคนที่แทบอยากตายแต่ก็ตายไม่ได้ แล้วหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ ญาติผู้พี่ชายคนโตคนนี้ช่างมีความคิดพิสดารจริง ๆ!
แต่กับโจรต้องทำเช่นนี้ หากเมตตาพวกโจร ก็เท่ากับโหดร้ายกับตัวเอง