กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 152 ทำไมถึงดีกับเขาถึงเพียงนี้
นางอิจฉาทักษะนี้อยู่บ้าง แต่ถ้าพยายามอีกสักหน่อย สักวันหนึ่งนางก็ต้องเรียนรู้ได้
คนที่ได้ยินเสียงร้องจากในป่าก็ออกมาในเวลานี้เช่นกัน ลู่จิ่งหิ้วหนูไผ่ตัวอ้วนพี วิ่งนำอยู่หน้าสุด สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
เขาหยุดตรงหน้าลู่เหนียน โยนของในมือลงทันที แล้วจับไหล่นางด้วยสองมือ หมุนดูรอบตัวนางหลายรอบจนแน่ใจว่าไม่มีบาดแผล ถึงค่อยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ตอนนั้นเองเขาก็สังเกตเห็นเสิ่นหลีที่อยู่ข้าง ๆ แวบเดียวก็เห็นงูเขียวหางไหม้ที่ขาดเป็นสองท่อนในมือ สีหน้าของเขาพลันซีดลงอีกครั้ง