กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 107 แยกทางกัน
“ใครอยากไปทางหลวงก็รีบออกมา อีกหนึ่งเค่อจะออกเดินทางแล้ว พอเข้าไปในภูเขา ถึงตอนนั้นก็ไม่มีทางให้ย้อนกลับแล้ว”
เสิ่นเจิ้นหยวนคิดได้อย่างชัดเจนแล้ว ตั้งแต่โบราณมาใจคนเปลี่ยนแปลงง่าย ยิ่งตอนนี้พวกเขากำลังหนีภัยแล้ง คำพูดของผู้ใหญ่บ้านอย่างเขาคงใช้ไม่ได้แล้ว
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็แยกทางกันไปเลยดีกว่า ขบวนที่ใจไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน ต่อให้ฝืนอยู่รวมกันก็ไม่มีประโยชน์กับใคร
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษอยู่แล้ว หากมีบางคนคิดเล่นเล่ห์อีก ขบวนก็ยิ่งจะเหลือแค่เปลือกนอก เกรงว่าจะก่อเรื่องใหญ่กว่าเดิม
ช่างเถอะ เขาถามใจตัวเองแล้วว่าได้ทำดีมากพอแล้ว!