บทที่ 93 ตะลุมบอน

บทที่ 93 ตะลุมบอน

เพียงชั่วครู่นี้ เสิ่นหลีก็ล้มคนไปแล้วสิบกว่าคน ทุกคนลงไปนอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้น ส่วนคนที่โชคร้ายหน่อยถึงกับหมดสติไปเลย

ฝ่ายศัตรูแข็งแกร่ง ฝ่ายพวกเขาอ่อนแอกว่า คนหมู่บ้านอันเจียย่อมรู้สึกหวาดกลัว ยิ่งเห็นว่าเสิ่นจิ้งหย่วนมีฝีมือการต่อสู้ไม่ด้อยไปกว่าเสิ่นหลี ความหวาดหวั่นในใจก็ยิ่งทวีขึ้น

ชั่วขณะนั้น คนหมู่บ้านซานหลี่ต่อสู้กันอย่างคึกคักท่ามกลางฝูงชน

“หยุดมือ พวกเจ้าหยุดมือ!”

ตอนเห็นคนหมู่บ้านอันเจียพุ่งเข้าไป สติของอันผิงแทบพังทลาย

แต่เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน ต้องรับผิดชอบคนหัวทึ่มพวกนี้ จึงได้แต่กระโดดโลดเต้นด้วยความร้อนใจอยู่ด้านหลัง