กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 79 ออกจากเขตอี้โจว
เสื้อผ้าของพี่น้องสกุลลู่ยังไม่ได้เปลี่ยน มือกับใบหน้าดำเหลืองไปหมด
ลู่เหนียนค่อย ๆ จิบโจ๊กไปพลาง ฟังพี่ชายเล่าเรื่องที่แม่นางคนนั้นช่วยพวกเขาไว้ไปพลาง
แม่นางน้อยยกมุมปากยิ้ม “พี่ชาย พวกเราต้องตอบแทนบุญคุณท่านพี่ให้ได้”
ลู่จิ่งพยักหน้า “หนูน้อย รีบกินเถิด กินให้อิ่มจะได้หายเร็ว ๆ”
“อื้ม ๆ”
ลู่เหนียนจิบโจ๊กไปอีกสองสามคำ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ แล้วแม่นางน้อยก็เบะปากมองลู่จิ่ง
“พี่ชาย มันเหม็นแล้ว กินไม่ได้แล้ว”