ตอนที่ 295 มิติวิเศษเปลี่ยนแปลง

ในที่สุด วันนี้หลังจากเจ้าสี่ค้นพบถ้ำชั้นยอดอีกแห่งหนึ่ง ขบวนคนกลุ่มนี้จึงเริ่มได้พักผ่อนเสียที

ภายในถ้ำ โจวจื่อเหยียนยังคงนอนหมดสติอยู่บนพื้น ด้านใต้ร่างเป็นเตียงที่ปูด้วยเบาะนุ่มและฟางข้าว ข้างกายมีซ่งจือเหลียนคอยดูแลปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดไม่ยอมห่าง

แม้คนทั้งหลายจะพูดคุยหัวเราะกัน ทว่าสายตากลับคอยจับจ้องไปที่ร่างของโจวจื่อเหยียนอยู่ตลอด

พ่อของหม่ารุ่ยเฟิ่งมองดูแม่ทัพใหญ่ แม้จะยังคงหมดสติไม่ฟื้น ทว่าใบหน้าซีดขาวกลับจางหายไปแล้ว แทนที่ด้วยสีหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาดแดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ

ทันใดนั้น เขาก็แอบยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวตนเงียบ ๆ

หม่ารุ่ยเฟิ่งดูไม่ออกว่ามีความหมายอันใด จึงตั้งใจวิ่งไปตรงหน้าพ่อของนางแล้วเอ่ยถาม “ท่านพ่อ ไม่มีปี่มีขลุ่ยท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน”