ตอนที่ 247 จำพระคุณของฮูหยินผู้เฒ่าลั่วไว้

เซี่ยหว่านชิวนิ่งเงียบไม่ยอมส่งเสียงอยู่นานสองนาน

สีหน้าพึงพอใจของฮูหยินผู้เฒ่าลั่วพลันแข็งค้างไปหลายส่วน

คนผู้นี้ช่างใจไม้ไส้ระกำจริง ๆ นางอยากจะรู้นักว่าจะทนแข็งขืนไปได้จนถึงเมื่อใด

ครั้นหมุนกายกลับมา สีหน้าก็ยิ่งเย็นชาลงหลายส่วน

“แม่นมจาง หยุดมือกันทำไม หรือว่าเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ก็จัดการไม่ได้แล้ว?”

สีหน้าที่กระอักกระอ่วนอยู่แล้วของแม่นมจางยิ่งดูลนลาน เดิมทีคิดจะลากตัวไปที่แม่น้ำแถวนี้

ทว่าลากไปได้ครึ่งทางกลับเพิ่งได้สติ ภัยแล้งใหญ่มาสามปี จะมีแม่น้ำที่ไหนกันเล่า?

แม่นมจางรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่สบอารมณ์ จึงกลั้นใจอธิบายว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า แถวนี้ไม่มีแม่น้ำเลย แห้งขอดไปหมดแล้ว จะถ่วงสุกรถ่วงน้ำได้อย่างไรเจ้าคะ?”

คำพูดประโยคนี้ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าลั่วถึงกับชะงักงันพูดไม่ออกเช่นกัน