เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
นางชี้นิ้วมืออันสั่นเทา เอ่ยด้วยสายตาเย็นชาว่า “เจ้าไพร่บ้านนอก ปากพูดจาไพเราะเพราะพริ้งยิ่งกว่าร้องเพลง ปากบอกว่าไม่แยแสเฟิงเอ๋อร์ของพวกเรา แต่กลางดึกกลับปล่อยให้ลูกสาวมาให้ทอดสะพาน!”
คล้ายกับถูกเซี่ยหว่านชิวทำเอาโมโหไม่เบา พูดมาถึงตรงนี้ นางยังหยุดหอบหายใจไปเฮือกหนึ่ง ก่อนจะชี้หน้าเซี่ยหว่านชิวแล้วเอ่ยเสียงดังลั่น “ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าไม่ได้ใส่ร้ายพวกเจ้าเลยสักนิด ลูกสาวบ้านเจ้าเวลานี้กำลังอยู่คุยเป็นเพื่อนเฟิงเอ๋อร์อยู่เลย! หลักฐานทนโท่อยู่ตรงนี้แล้ว!”
พลันสิ้นเสียง ทางด้านหลังก็มีเสียงอันอ่อนแอไร้เดียงสาดังแว่วมา ประจวบเหมาะราวกับตั้งใจมาสอดรับกับนางอย่างไรอย่างนั้น
“ท่านแม่ ข้าเป็นคนไปหาคุณชายลั่วเองเจ้าค่ะ ไม่เกี่ยวกับอู่อินเลย ท่านอย่าได้พูดจาฟังดูแย่เช่นนี้สิเจ้าคะ ฮูหยินผู้เฒ่าลั่วเองก็เป็นห่วงคุณชายลั่ว นางไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านโกรธหรอกเจ้าค่ะ ก็แค่ห่วงหน้าพะวงหลังจนลนลาน หากท่านไปถือสานาง จะพาลทำให้ตระกูลซ่งของพวกเราดูใจแคบตระหนี่ถี่เหนียวเกินไปนะเจ้าคะ”
ซ่งจือฉินค่อย ๆ เดินเข้ามา หลังจากเอ่ยคำตำหนิเซี่ยหว่านชิวเช่นนี้จบลง ก็รีบเข้าไปประจบประแจงประคองแขนของฮูหยินผู้เฒ่าลั่วทันที