ตอนที่ 121 ยืมเสบียง

หญิงผู้นั้นพุ่งตัวมาตรงหน้าเซี่ยหว่านชิวด้วยความตื่นเต้น แข้งขาพลันอ่อนแรง ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นแล้วเริ่มร้องไห้โฮทันที

ในที่สุดเซี่ยหว่านชิวก็มองเห็นใบหน้านี้ได้ชัดเจน ผอมแห้งราวกับโครงกระดูก พอนางค้นหาในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ก็พอจะเทียบเคียงได้ว่าเป็นใบหน้าของมารดาตระกูลจางผู้เป็นแม่ของนางจาง

เพียงแต่ในความทรงจำ แม้มารดาตระกูลจางจะไม่ถึงกับอวบอิ่ม ทว่าก็มิได้ผอมจนผิดรูปผิดร่างเช่นยามนี้ หากจะพูดว่าทั้งร่างเหลือเพียงกระดูกกองเดียวก็มิได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

“ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านเจ้าค่ะ ในเมื่อข้ารับปากแล้ว ย่อมเป็นข้าเองที่ทำไม่ถูกต้อง แม้จะยังขโมยของไม่สำเร็จ แต่ข้าก็เกิดความคิดที่จะขโมยจริง ๆ”