กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เมื่อถูกคำพูดของเซี่ยหว่านชิวอุดปากเข้า ซ่งจือเหมยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือปิดหน้าร้องไห้โฮขึ้นมาอีกครั้ง
“แต่ข้าทำให้บ้านซ่งเสียหน้าแล้ว บ้านเรามีสตรีที่ถูกบุรุษทอดทิ้ง ต่อไปท่านแม่ก็จะเชิดหน้าในหมู่บ้านไม่ได้ แถมยังพาน้องสาว ๆ ให้หาตระกูลฝ่ายสามีดี ๆ ไม่ได้อีก ให้ข้าตายเสียเถิด ตายแล้วก็จะได้ไม่ทำให้ตระกูลฝ่ายแม่เดือดร้อน!”
ซ่งจือเหมยร้องไห้อย่างเสียใจจริง ๆ พอพูดไปพูดมาก็ทำท่าจะไปกระโดดแม่น้ำอีกครั้ง
นางเฝิงและคนอื่น ๆ รีบช่วยกันรั้งร่างของนางเอาไว้
ซ่งจือเหมยกินไม่อิ่มมานานหลายปี จึงไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก ย่อมสู้แรงนางเฝิงและคนอื่น ๆ ไม่ได้ ทำได้เพียงซุกตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของนางเฝิง