เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เจ้าเก้าน้ำมูกน้ำตาไหลพรากพลางเหนี่ยวรั้งข้อเท้าของเซี่ยหว่านชิวไว้ เขาหวาดกลัวแล้วจริง ๆ
“ท่านแม่ น้องเก้ารู้ตัวว่าผิดแล้วจริง ๆ นะขอรับ ไม่อย่างนั้น…”
เจ้าใหญ่ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก ทว่ากลับถูกสายตาพิฆาตของเซี่ยหว่านชิวจ้องจนหดหัวกลับไป
เซี่ยหว่านชิวกวาดสายตามองคนอื่น ๆ แล้วเอ่ยถามเสียงเย็น “พวกเจ้าเล่าว่าอย่างไร?”
เจ้ารองและพี่น้องอีกหลายคนก็เผยแววตาไม่ยินยอมพร้อมใจพลางเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ น้องเก้าจะสูญเสียมือทั้งสองข้างไม่ได้นะขอรับ นี่มันคือความหวังของคนร่ำเรียนเขียนอ่านเชียวนะ”
นางเฝิงกับพวกสะใภ้ก็ก้าวขึ้นหน้ามาช่วยเกลี้ยกล่อม “ท่านแม่ น้องเก้ารู้ตัวว่าผิดแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ”
ชีอินกับพวกลูกสาวที่ยังไม่ออกเรือนก็มีสีหน้าเวทนายิ่งนักพลางกล่าว “ท่านแม่ ให้โอกาสพี่เก้าอีกสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ”