กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เฉินเส้าหนิงมองออกว่าเซี่ยหว่านชิวกำลังทรมานอย่างยิ่งในตอนนี้ ทว่าเขากลับไม่กล้ารบกวน ทำได้เพียงกัดฟันทนต่อความเจ็บปวดที่กัดกร่อนถึงกระดูก
หลังผ่านไปราวสองชั่วยาม ในที่สุดเซี่ยหว่านชิวก็เก็บเข็มและยุติวิชาฝังเข็ม
เพียงชั่วพริบตา ความอ่อนล้าของร่างกายก็แทบทำให้นางล้มลงบนเตียง
ยังดีที่เฉินเส้าหนิงซึ่งกำลังตึงเครียด รีบประคองร่างของนางไว้ได้ทัน
“หมอเซี่ย ต้องลำบากท่านแล้วจริง ๆ ขาของข้า…”
เขามองเซี่ยหว่านชิวอย่างกระดากใจ ทั้งที่เวลานี้ควรเป็นห่วงร่างกายของหมอเซี่ย ทว่าเขาก็ยังอดถามเรื่องขาของตนเองไม่ได้
เซี่ยหว่านชิวเหลือบมองเขาคราหนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ขาของเจ้าหายดีแล้ว ลองลุกขึ้นเดินเองสักสองสามรอบก็พอ”