ตอนที่ 42 ช่างโอชะจริงหนา

“เป็นความผิดของอู่ไป๋เอง หากข้ารีบเอาขนมให้น้องชายลูกพี่ลูกน้องเสียแต่แรกก็คงดี แต่ท่านแม่ ขนมนั้นมันอร่อยเหลือเกิน ยามปกติข้าเองยังตัดใจกินไม่ลง ย่อมตัดใจยกให้น้องชายลูกพี่ลูกน้องไม่ลงจริง ๆ”

นางเหอมองดูลูกชายด้วยความปวดใจพลางเอ่ยว่า “แม่รู้ คราวหน้าหากเจอเรื่องเช่นนี้อีก ขนมจะให้ก็ให้ไปเถิด อย่าได้ต้องมาเจ็บเนื้อเจ็บตัวอีกเลย เรื่องขนมนี่ วันหน้าแม่คอยกตัญญูป้อนคำหวานปรนนิบัติย่าของเจ้าให้มากหน่อย ย่าเจ้าคงยังนึกถึงพวกเราอยู่บ้าง”

อู่ไป๋เอ่ยอย่างเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจว่า “ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว”

นางเหอลูบใบหน้าของลูกชายด้วยความโล่งใจ พอนึกถึงคำที่ท่านพ่อเคยประเมินอู่ไป๋ไว้ว่าเป็นต้นกล้าชั้นดีที่จะได้เข้าเรียน ความคิดในใจของนางก็ยิ่งหนักแน่นขึ้น