ตอนที่ 25 โยนของพวกนี้ออกไป !

เซี่ยหว่านชิวไหนเลยจะยินยอม ประหยัดแรงได้สักนิดก็ยังดี จึงตบโต๊ะตัดสินใจทันทีว่า “นั่ง ต้องนั่งสิ!”

เจ้าใหญ่กับเจ้าสี่จึงได้แต่จำยอมตามเซี่ยหว่านชิวขึ้นไปนั่งบนเกวียน

เวลานี้มีคนกลับตำบลไม่น้อย ไม่นานนัก เกวียนเล่มหนึ่งก็บรรทุกคนจนเต็ม ชายชราผู้บังคับเกวียนจึงเริ่มออกเดินทาง

พอถึงตำบลหวังโหลวก็ใกล้ถึงเวลาอาหารช่วงบ่ายแล้ว เซี่ยหว่านชิวทั้งสามคนจึงเดินเท้าจากตำบลหวังโหลวกลับมายังหมู่บ้านต้าหยางอีกต่อหนึ่ง

เพิ่งจะถึงหมู่บ้าน ยังไม่ทันถึงหน้าประตูบ้าน พี่หญิงใหญ่คนหนึ่งในหมู่บ้านเดียวกันก็ตะโกนบอกเซี่ยหว่านชิวว่า “น้องสาว บ้านพวกเจ้ามีแขกผู้สูงศักดิ์มาแน่ะ ยังไม่รีบกลับไปอีกหรือ?”

คำพูดนี้ทำเอาเจ้าใหญ่กับเจ้าสี่มีสีหน้างุนงง มีเพียงเซี่ยหว่านชิวที่พอจะรู้เลา ๆ ว่าเป็นเรื่องอันใด