เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 สังหาร
ปราณหยินพัดโชย เงาผีวังเวงน่าสะพรึงกลัว
สตรีผู้ล่วงลับกลับมายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าอีกครา
หลี่เจวี๋ยเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดนี้กลับไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างน่าประหลาด บางทีไม่ว่าจะความตายหรือภูตผี ล้วนไม่อาจเทียบเคียงกับความเจ็บปวดจากการไต่สวนของจิตใจตนเองได้
ดวงจิตผีที่ซือถูเยี่ยนกลายร่างเป็นในที่สุดก็เอ่ยปากแผ่วเบา
“ข้ามิได้เคียดแค้นเจ้า และข้าก็ไม่อาจฆ่าเจ้าได้” น้ำเสียงของนางเย็นยะเยือก ดั่งลอยมาจากปรโลกทั้งเก้า
“ข้า...” หลี่เจวี๋ยมองดูนาง พลันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรเอ่ยวาจาใดดี
พลันได้ยินซือถูเยี่ยนตะคอกลั่นอย่างร้อนรนยิ่งยวดขึ้นมาคำหนึ่ง “เจ้ารีบไปเสีย”
“เจ้าเป็นอันใดไป” หลี่เจวี๋ยตื่นตระหนกอยู่บ้าง คล้ายจะนิ่งอึ้งไป ยังคงนั่งทรุดอยู่บนพื้น มิได้ถอยหนี
“อ้าก—”