เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 ฉู่เหลียง วีรชนของพวกเรา
เซียวหน้ามนุษย์จากไปอย่างสงบยิ่ง
......
ฉู่เหลียงก็มิได้อยากให้เป็นเช่นนี้
เดิมทีพวกเขาก็ล้วนตามอยู่ด้านหลังฟางถิง ทั้งยังทิ้งระยะห่างอยู่ช่วงหนึ่ง
เมื่อเห็นฟางถิงถูกกิ่งไม้ยักษ์ฟาดกระเด็นตกสู่พื้น หลินเป่ยก็คร่ำครวญขึ้นมาเสียงหนึ่ง “ไอ้หยา! ดูท่าศิษย์พี่ฟางก็คงไล่ตามอสุรกายตนนั้นไม่ทันแล้ว! ภารกิจของพวกเราต้องล้มเหลวแน่”
ฉู่เหลียงทำได้เพียงลอบถอนหายใจ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ในเมื่อศิษย์พี่ฟางไม่ไหว ข้าก็คงต้องขอลองดูสักตั้งแล้ว”
“หือ?” หลินเป่ยที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดนี้ของเขา ก็เอียงคอ รู้สึกเลาๆ ว่าฟังดูแปลกพิกลชอบกล
จากนั้นก็เห็นฉู่เหลียงหยิบแผ่นยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง
ถูกแล้ว หากฟางถิงสามารถไล่ตามเซียวหน้ามนุษย์ทัน เขาย่อมไม่อยากสิ้นเปลืองแผ่นยันต์เพียงแผ่นเดียวที่ตนได้มาจากเจดีย์ขาว