บทที่ 136: ศึกนองเลือด

บทที่ 136: ศึกนองเลือด

หยางเจี่ยนเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงอาทิตย์สีทองกับสีแดงสองดวงยังคงประจันหน้ากันอยู่ แสงศักดิ์สิทธิ์อันไร้ที่สิ้นสุดทำให้ไม่มีใครกล้าจ้องมองนาน

เนตรสวรรค์ที่หน้าผากของหยางเจี่ยนแง้มเปิดขึ้นเล็กน้อย เขามองเห็นหนึ่งในสองผู้ที่กำลังประจันหน้ากันอยู่บนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน

ใต้ดวงอาทิตย์สีทองนั้น มีทหารมรรคาหน้าตาหล่อเหลาอยู่คนหนึ่ง เขาสวมเกราะสีทอง มีผมยาวสีทองอ่อน ดวงตาหลุบต่ำ สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเบาๆ และมีอักษร “พรหม” ขนาดใหญ่บนหน้าผาก ตอนนี้เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนดอกบัวสีทอง

แสงศักดิ์สิทธิ์ไร้ที่สิ้นสุดเหล่านั้น ล้วนถูกปลดปล่อยออกมาจากดอกบัวดอกนี้

หากไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ก็ไม่มีทางได้เห็นใบหน้าของเขา