บทที่ 126: เมล็ดน้ำเต้าสมบัติคุ้มพิภพขั้นสาม

บทที่ 126: เมล็ดน้ำเต้าสมบัติคุ้มพิภพขั้นสาม

หลังจากรออีกเกือบครึ่งชั่วโมง

โม่หมานก็วิวัฒนาการเสร็จในที่สุด

เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น

เงาขนาดมหึมาปกคลุมฉู่หวนในพริบตา

ฉู่หวนเพิ่งสังเกตเห็นว่า หลังจากวิวัฒนาการสำเร็จ ร่างของโม่หมานก็สูงถึงสามเมตรแล้ว!

แต่กลับไม่ได้ดูอ้วนเทอะทะ ตรงกันข้าม รูปร่างของเขาสมส่วนและกำยำ แผ่กลิ่นอายหยาบกร้านแบบมนุษย์เถื่อนยุคโบราณ

ฉู่หวนยังพบว่า หลังวิวัฒนาการสำเร็จ ผิวของโม่หมานคล้ำขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นสีทองแดงเข้มราวกับผ่านแดดมานาน ดวงตาทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทโดยไม่มีตาขาวเหลืออยู่เลย

ยามโม่หมานมองฉู่หวน มันให้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวอย่างบอกไม่ถูก

“นายท่าน!”