เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เครื่องประดับเงินนั้นมู่หลานเลือกแต่ชิ้นใหญ่และหนัก แต่ละชิ้นล้วนถ่วงมือ
สี่เยวี่ยและฮวนเอ๋อร์โบกมือเป็นพัลวัน ปฏิเสธไม่หยุด “ไม่ต้อง ไม่ต้อง... เกินงามไป... สวมแล้วหนัก... ไม่ชอบหรอก”
มู่หลานท้อแท้ยิ่งนัก ถอนหายใจอย่างจนใจ “ข้าพกเงินมาพอจริง ๆ นะ”
เฉิงอวิ๋นอยู่ด้านข้างพยักหน้าเห็นพ้อง
สี่เยวี่ยดึงนางไปคุยด้านข้าง “พวกเราเป็นพี่น้องบ้านเดียวกัน เจ้ามีน้ำใจเช่นนี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายมากเกินไปจริง ๆ”
ฮวนเอ๋อร์ก็กล่าวว่า “เจ้าจ่ายมากเกินไปพวกเราถึงจะอึดอัดใจ ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันเช่นนี้จริง ๆ”
มู่หลานจนปัญญา จึงปล่อยให้พวกนางไปเลือกกันเอง
บอกว่าให้พวกนางเลือกเอง ทว่าทุกชิ้นที่ฮวนเอ๋อร์หยิบขึ้นมา นางกลับส่ายหน้า “เล็กเกินไป... ไม่สวย”
สี่เยวี่ยตั้งใจเลือกปิ่นเงินลายดอกกล้วยไม้ขึ้นมาหนึ่งเล่ม บอกว่าตนต้องการเล่มนี้