เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อเผชิญหน้ากับชาวบ้านที่ชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์ ยายเฉียนก็หน้าหนาเดินออกมากล่าวว่า “ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นผู้อาวุโส ถึงจะมีตรงที่ทำได้ไม่ดีอยู่บ้าง แต่พวกเจ้าที่เป็นผู้เยาว์มาเอะอะโวยวายถึงหน้าประตูบ้านเช่นนี้ ยังมีจิตใจกตัญญูอยู่บ้างหรือไม่”
แล้วยังเอ่ยกับชิงเฉิงว่า “เจ้าเองก็เป็นคนเข้าเรียนสำนักศึกษา ฟูจื่อสั่งสอนให้เจ้าไม่เคารพผู้อาวุโสเช่นนี้รึ”
คนตระกูลซ่งหลายคนแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ป้าซ่งเป็นคนแรกที่เอ่ยเยาะเย้ยขึ้นมา “เจ้ายังกล้าทำออกมาได้ ยังจะมาโทษที่พวกเรามาพูดอีก ช่างน่าขันจริง ๆ”
ซ่งฉางฟู่รับคำ “หากไม่ใช่เพราะถูกบีบคั้นอย่างหนัก เด็กจะมาหาข้าด้วยตัวเองแล้วบอกว่าต้องการตัดขาดญาติได้อย่างไร”
ท่านปู่ซ่งส่งเสียงตามขึ้นมา “พวกเราที่เป็นผู้อาวุโส สารพัดเรื่องจะเอาแต่หลักกตัญญูมาอ้างไม่ได้ ถูกก็คือถูก ผิดก็คือผิด ต้องพูดจาตามเหตุผล”