เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คืนนั้นหลี่ชิ่งโหย่วไม่ได้กลับเข้าห้อง ไปนอนที่ห้องตะวันตกห้องข้าง ๆ
ทิงฉินแม้จะใช้วาจาหวานฉ่ำปานใดก็ไม่อาจเรียกเขากลับไปได้
แม่เฒ่าหลี่เกิดความคิดขึ้นมา เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นขณะทำงานอยู่จึงเอ่ยกับหลี่ชิ่งโหย่วว่า “เรื่องนี้อย่างไรเสียก็ต้องวางกฎเกณฑ์ออกมา เจ้ามีความคิดเห็นอะไรกัน”
มิทันรอให้หลี่ชิ่งโหย่วตอบ นางก็ตัดพ้อขึ้นว่า “ข้าบอกเจ้าตั้งนานแล้วว่านางไม่ใช่คนดี เจ้าก็ไม่ยอมฟัง หากข้าไม่ขัดขวางไว้ แล้วเกิดจัดงานใหญ่โตขึ้นมาจริง ๆ ผู้ที่จะต้องอับอายขายหน้าคือใครกันเล่า”
หลี่ชิ่งโหย่วจนด้วยเหตุผล คอตกก้มหน้าก้มตาทำงานไปโดยมิส่งเสียงอันใด
แม่เฒ่าหลี่กระแอมไอแล้วเปิดปากเอ่ยว่า “ในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว มิสู้ขายต่อนางออกไปให้ไกล ๆ เสีย ข้าจะได้ช่วยเจ้าทาบทามสู่ขอการแต่งงานใหม่อีกครั้ง ต่อไปจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขปลอดภัยเสียที”