กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
การลักลอบมีชู้กับผู้อื่นเป็นโทษหนัก ตามกฎหมายต้องถูกโบยแปดสิบเจ็ดที
ทั้งสองคนเจตนาวางแผนใส่ร้ายผู้อื่น โทษจึงเพิ่มขึ้นอีกขั้น การลงทัณฑ์ยิ่งร้ายแรงขึ้นไปอีก
จึงไม่แปลกที่เวลานี้หวังชุนเซียงจะร้องขอความเป็นธรรม
นางหวาดกลัวแล้วจริง ๆ
ทว่าก็สายเกินไปแล้ว
นายท่านสือรับราชการในกรมอาญามาชั่วชีวิต ทนดูผู้ละเมิดโทษทัณฑ์ไม่ได้ที่สุด เรียกได้ว่าเกลียดชังเข้ากระดูกดำ
เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “นักโทษหญิงสตรีสกุลหวัง มีสามีแล้วกลับประพฤติตนไม่ซื่อสัตย์ สมสู่กับผู้อื่นกระทั่งตั้งครรภ์ การกระทำผิดจารีต ไม่สำนึกกลับใส่ร้ายผู้อื่น จิตใจช่างน่าประหารนัก”
“เปลี่ยนคำให้การซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไร้สัจจะกลับกลอกไปมา ไม่เห็นกฎหมายโทษทัณฑ์ในสายตา เผชิญหน้ากับหลักฐานมัดแน่นยังไม่รู้สำนึก โทษมหันต์ชั่วช้ายิ่งนัก ละเว้นให้ไม่ได้จริง ๆ”